Lepsza niż lekarz?

Zdaję sobie sprawę z tego, że tytuł bloga może budzić u niektórych kontrowersje, połowa osób od razu weźmie mnie za przemądrzałą małpę z ego wyższym niż dziesięciopiętrowe bloki, a lekarze będą chcieli odrąbać mi głowę. Z tego powodu postanowiłam, że się wytłumaczę - chciałam być lekarzem, nie udało się, znalazłam sto powodów, aby uwierzyć, że bycie pielęgniarką jest lepsze od bycia lekarzem, a to wszystko po to, aby mniej bolało.

Mama mówi, że już jako małe dziecko chodziłam ze stetoskopem i powtarzałam "Mamo, ja chcem być lekasem i lecyć cholych ludzi", płakałam oglądając "Na dobre i na złe", że nie mogę już "lobić opelacji na otwaltym selcu", a wizyty u lekarza były spełnieniem moich marzeń. W gruncie rzeczy do dzisiaj nic się nie zmieniło! Naprawdę od zawsze czułam, że chce być lekarzem, uwielbiałam oglądać medyczne programy i byłam w stanie wstać nawet o piątej, by oglądać półgodzinny program kręcony na żywo w jednym z polskich szpitalu, a gdy ktoś z mojej rodziny był w szpitalu to siedziałam tam od rana do wieczora. Jakkolwiek głupio to zabrzmi to kocham szpitale i czuję się w nich naprawdę dobrze, uwielbiam ten zapach, krzątający się personel, sam fakt przebywania w tym miejscu wydaje mi się świętością. Mieszkam blisko szpitala, więc pod moimi oknami non stop jeżdżą karetki, a ja wciąż za każdym razem lecę na balkon, by zobaczyć jaka karetka jedzie i móc jeszcze głośniej usłyszeć jej wyjące syreny. Dość dużo choruje, co wiąże się z pobytami w szpitalach, wykonywaniem różnych badań i bieganiem po specjalista, więc kontakt z medycznym światem nie jest mi obcy. Nierzadko wzruszam się i chce mi się po prostu z niewiadomych przyczyn płakać, gdy rozmawiam z lekarzem albo widzę idącego dumnie lekarza w fartuchu ze stetoskopem. Jestem dumna z każdego człowieka, który został lekarzem, niesamowicie ich cenię i kocham miłością bezwzględną na swój własny sposób. Chciałabym najlepszym lekarzom wybudować pomnik i czcić ich wiedzę, dobro i wielkie serce, ale jednocześnie bardzo im zazdroszczę tego, że im się udało, a mi nie.

Rok temu pisałam maturę, wybrałam oczywiście rozszerzoną biologię i chemię i choć wszystkie przedmioty poszły mi zadziwiająco dobrze to na tych najważniejszych nieco poległam. Nie był to wynik dający mi szansę na studia medyczne, więc uznałam, że za rok poprawię maturę i na pewno się dostanę. Ciężko pracowałam od rana do wieczora (przez jakiś czas nawet na dwóch etatach), by zarobić na korepetycji z chemii, która do teraz jest dl amnie czarną magią, a jeszcze ciężej się uczyłam. Naprawdę bardzo dużo się uczyłam i wszystko podporząkowałam i poświęciłam naucę - ze snem i życiem towarzyskim na czele. Uczyłam się od rana do wieczora, dzień w dzień przez parę miesięcy, przerobiłam wszystkie matury, tysiące zadań, przeczytałam tysiące stron. Pierwszy raz w życiu czułam fizyczny ból, mdłości i ból głowy za sprawą ogromnej ilości czasu poświęconych na naukę, było to dość dziwne uczucie, którego doświadczyłam pierwszy raz w życiu, ale jak się okazało pod koniec czerwca - mój wynik wciąż nie jest wynikiem na lekarski. Planem awaryjnym było pielęgniarstwo, więc złożyłam papiery i dostałam się w pierwszej turze, niby szczęśliwa, a niby nieszczęśliwa. Za dziesięć dni zaczynam studia i wciąż się zastanawiam, czy za rok znów poprawiać maturę i spróbować, czy poświęcić się całkowicie nauce i praktyce, która pozowli mi zostać najlepszą pielęgniarką świata? Chciałabym po prostu być z siebie dumna, spełnić swoje marzenie, robić to co kocham i pomagać innym, ale w gruncie rzeczy będąc pielęgniarką też mogę tego dokonać. Po prostu boję się, że zawsze będzie mi się chciało płakać na widok lekarza, będę na siebie zła, a widząc studenta medycyny będę knuła plan zabójstwa.

Chciałam być lekarzem, nie udało się, znalazłam sto powodów, aby uwierzyć, że bycie pielęgniarką jest lepsze od bycia lekarzem, a to wszystko po to, aby mniej bolało.

I choć boli cholernie to wierzę, że bycie pielęniarką jest najlepszym zawodem jaki mogłam wybrać i dołożę wszelkich starań, by być najlepszą pielęgniarką na świecie.